ซูเราะฮ์อันนิสาอ์

4 · ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ — อายะฮ์ 127

127. وَيَسْتَفْتُونَكَ فِي النِّسَاءِ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِيهِنَّ وَمَا يُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ فِي الْكِتَابِ فِي يَتَامَى النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا تُؤْتُونَهُنَّ مَا كُتِبَ لَهُنَّ وَتَرْغَبُونَ أَن تَنكِحُوهُنَّ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الْوِلْدَانِ وَأَن تَقُومُوا لِلْيَتَامَىٰ بِالْقِسْطِ وَمَا تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِهِ عَلِيمًا วะยัสตัฟตูนะกะ ฟินนิสาอ์ กุลิลลาฮุ ยุฟตีกุม ฟีฮินนะ วะมา ยุตลา อะลัยกุม ฟิลกิตาบิ ฟี ยะตามันนิสาอิลลาตี ลา ตุอ์ตูนะฮุนนะ มา กุติบะ ละฮุนนะ วะตัรฺเฆาะบูนะ อัน ตันกิหูฮุนนะ วัลมุสตัฎอะฟีนะ มินัลวิลดานิ วะอัน ตะกูมู ลิลยะตามา บิลกิสฏ์ วะมา ตัฟอะลู มิน ค็อยริน ฟะอินนัลลอฮะ กานะ บิฮี อะลีมา และพวกเขาจะขอให้เจ้าชี้ขาดในเรื่องของบรรดาสตรี จงกล่าวเถิดว่า ‘อัลลอฮ์จะทรงชี้ขาดแก่พวกเจ้าในเรื่องของพวกนาง และสิ่งที่ถูกอ่านแก่พวกเจ้าในคัมภีร์ (ก็ชี้ขาดแล้ว) เกี่ยวกับบรรดาเด็กหญิงกำพร้าที่พวกเจ้ามิได้ให้แก่พวกนางในสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แก่พวกนาง (มะฮัร/มรดก) ในขณะที่พวกเจ้าปรารถนาจะแต่งงานกับพวกนาง และเกี่ยวกับบรรดาผู้อ่อนแอในหมู่เด็กๆ และการที่พวกเจ้าจะดำรงไว้ซึ่งความเที่ยงธรรมแก่บรรดาเด็กกำพร้า’ และความดีใดๆ ที่พวกเจ้ากระทำ แท้จริงอัลลอฮ์ทรงรอบรู้ในสิ่งนั้น

ผู้คนขอคำวินิจฉัยเรื่องสตรี · อัลลอฮ์ทรงชี้ว่าคำตอบอยู่ในคัมภีร์แล้ว โดยเฉพาะเรื่อง เด็กหญิงกำพร้าที่อยู่ในความดูแล · สาเหตุการประทาน (อาอิชะฮ์ — บุคอรี #5131 · มุสลิม #3018): ในสมัยญาฮิลียะฮ์ ผู้ดูแลบางคน — หากเด็กหญิงกำพร้า สวยและมีทรัพย์ ก็อยากแต่งงานกับนาง โดยไม่ให้มะฮัรที่เป็นธรรม (เพราะจะได้ครองทรัพย์นาง) — หากนาง ไม่สวย ก็ กีดกันนางไม่ให้แต่งกับผู้อื่น เพื่อครองทรัพย์ต่อไป · อัลลอฮ์จึงสั่งให้ ให้สิทธิที่ถูกกำหนดแก่พวกนางอย่างครบถ้วน และ ดำรงความเที่ยงธรรม (กิสฏ์) แก่เด็กกำพร้า ทั้งชายหญิง เล็กใหญ่ (รวมถึงการให้มรดกแก่เด็กและผู้หญิงซึ่งญาฮิลียะฮ์ตัดสิทธิ)

4 · ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ — อายะฮ์ 128

128. وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِن بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا أَن يُصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا وَالصُّلْحُ خَيْرٌ وَأُحْضِرَتِ الْأَنفُسُ الشُّحَّ وَإِن تُحْسِنُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا วะอินิมเราะอะตุน คอฟัต มิน บะอ์ลิฮา นุชูซัน เอา อิอ์รอฎ็อน ฟะลา ญุนาหะ อะลัยฮิมา อัน ยุศลิหา บัยนะฮุมา ศุลหา วัศศุลหุ ค็อยรฺ วะอุห์ฎิเราะติลอันฟุสุชชุห์ วะอิน ตุห์สินู วะตัตตะกู ฟะอินนัลลอฮะ กานะ บิมา ตะอ์มะลูนะ เคาะบีรอ และหากหญิงใดกลัวว่าจะเกิดการปึงชัง (นุชูซ) หรือการเมินเฉยจากสามีของนาง ก็ไม่เป็นบาปแก่ทั้งสองที่จะประนีประนอมกันด้วยการปรองดองอันใดอันหนึ่ง และการประนีประนอมนั้นดีกว่า (การหย่าร้าง) และจิตใจนั้นถูกทำให้โน้มเอียงไปในทางตระหนี่ (หวงสิทธิ) และหากพวกเจ้าทำดีและยำเกรง แท้จริงอัลลอฮ์ทรงรอบรู้ยิ่งในสิ่งที่พวกเจ้ากระทำ

เมื่อภรรยากลัวว่าสามีจะ “นุชูซ” (เย็นชา ปึงชัง) หรือ “อิอ์รอฎ” (เมินเฉยห่างเหิน) — นางอาจ ยอมสละสิทธิบางส่วน (เช่น สิทธิในการค้างคืน ค่าเลี้ยงดู) เพื่อให้สามีคงชีวิตคู่ไว้ และไม่เป็นบาปแก่ทั้งสองในการตกลงเช่นนั้น เพราะ “วัศศุลหุ ค็อยรฺ” (การประนีประนอมดีกว่าการหย่า)

ตัวอย่างจากท่านนบี ﷺ: เมื่อ เซาดะฮ์ บินติซัมอะฮ์ มีอายุมากขึ้น นางเกรงว่าท่านนบีจะหย่านาง จึงเสนอ ยกวันของนางให้อาอิชะฮ์ เพื่อขอให้ท่านคงนางไว้เป็นภรรยา ท่านก็รับไว้ · “วะอุห์ฎิเราะติลอันฟุสุชชุห์” — ยอมรับว่าจิตใจมนุษย์โน้มไปทางหวงสิทธิของตนโดยธรรมชาติ แต่ การทำดีและยำเกรง ย่อมประเสริฐกว่า

4 · ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ — อายะฮ์ 129–130

129. وَلَن تَسْتَطِيعُوا أَن تَعْدِلُوا بَيْنَ النِّسَاءِ وَلَوْ حَرَصْتُمْ فَلَا تَمِيلُوا كُلَّ الْمَيْلِ فَتَذَرُوهَا كَالْمُعَلَّقَةِ وَإِن تُصْلِحُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ غَفُورًا رَّحِيمًا วะลัน ตัสตะฏีอู อัน ตะอ์ดิลู บัยนันนิสาอิ วะเลา หะร็อศตุม ฟะลา ตะมีลู กุลลัลมัยลิ ฟะตะซะรูฮา กัลมุอัลละเกาะฮ์ วะอิน ตุศลิหู วะตัตตะกู ฟะอินนัลลอฮะ กานะ เฆาะฟูร็อน เราะหีมา และพวกเจ้าจะไม่สามารถให้ความยุติธรรม (ทางใจ) ระหว่างบรรดาภรรยาได้อย่างสมบูรณ์ แม้ว่าพวกเจ้าจะพยายามเพียงใดก็ตาม ดังนั้น จงอย่าเอียงจนหมด (เทใจไปทางหนึ่งจนสุด) แล้วปล่อยนาง (อีกคน) ไว้ประหนึ่งผู้ถูกแขวนลอย (ไม่ใช่ทั้งภรรยาและไม่ใช่ทั้งผู้ที่ถูกหย่า) และหากพวกเจ้าปรองดองและยำเกรง แท้จริงอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงเมตตาเสมอ
130. وَإِن يَتَفَرَّقَا يُغْنِ اللَّهُ كُلًّا مِّن سَعَتِهِ وَكَانَ اللَّهُ وَاسِعًا حَكِيمًا วะอิน ยะตะฟัรฺเราะกอ ยุฆนิลลาฮุ กุลลัน มิน สะอะติฮ์ วะกานัลลอฮุ วาสิอัน หะกีมา และหากทั้งสองจะแยกจากกัน อัลลอฮ์ก็จะทรงให้แต่ละฝ่ายพอเพียงจากความกว้างขวาง (ความโปรดปราน) ของพระองค์ และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงไพศาล ผู้ทรงปรีชาญาณ

อายะฮ์ 129: ทรงยอมรับความจริงว่ามนุษย์ “ไม่อาจให้ความยุติธรรมทางใจ (ความรักในหัวใจ) แก่ภรรยาหลายคนได้อย่างสมบูรณ์” แม้จะพยายามเพียงใด (เพราะใจเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้) · แต่ ความยุติธรรมที่ควบคุมได้ (การแบ่งเวลา ค่าเลี้ยงดู ที่พัก) เป็นวาญิบ · จึงห้าม “เอียงจนหมด” ทิ้งภรรยาอีกคนไว้ “กัลมุอัลละเกาะฮ์” (ประดุจถูกแขวนลอย — ไม่ใช่ทั้งภรรยาที่มีสิทธิ และไม่ใช่ผู้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ)

ท่านนบี ﷺ เคยแบ่งเวลาอย่างเที่ยงธรรมแล้วขอดุอาอ์ว่า “โอ้อัลลอฮ์ นี่คือการแบ่งของข้าในสิ่งที่ข้าครอบครองได้ ขอพระองค์อย่าทรงตำหนิข้าในสิ่งที่พระองค์ทรงครอบครอง (คือใจ) ซึ่งข้าครอบครองไม่ได้” (อบูดาวูด/ติรมิซี — ยอมรับว่าความเอนเอียงของใจไม่ถือเป็นบาป)

อายะฮ์ 130: หากประคองชีวิตคู่ไม่ไหวและ ต้องแยกทาง (หย่า) ก็ไม่ต้องสิ้นหวัง — อัลลอฮ์จะทรงให้แต่ละฝ่ายพอเพียงจากความกว้างขวางของพระองค์ (ประทานคู่ครองที่ดีกว่า ริซกีที่ดีกว่า) เพราะพระองค์ “วาสิอ์ (ไพศาล) หะกีม (ปรีชาญาณ)”