ซูเราะฮ์อันนิสาอ์

4 · ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ — อายะฮ์ 101

101. وَإِذَا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَن يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنَّ الْكَافِرِينَ كَانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُّبِينًا วะอิซา เฎาะร็อบตุม ฟิลอัรฎิ ฟะลัยสะ อะลัยกุม ญุนาหุน อัน ตักศุรู มินัศเศาะลาติ อิน คิฟตุม อัน ยัฟตินะกุมุลละซีนะ กะฟะรู อินนัลกาฟิรีนะ กานู ละกุม อะดูวัน มุบีนา และเมื่อพวกเจ้าเดินทางไปในแผ่นดิน ก็ไม่เป็นบาปแก่พวกเจ้าที่จะย่อละหมาดให้สั้นลง หากพวกเจ้ากลัวว่าบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจะก่อความเดือดร้อนแก่พวกเจ้า แท้จริงบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธานั้นเป็นศัตรูที่ชัดแจ้งของพวกเจ้า

อายะฮ์นี้เป็นหลักฐานของ “กัศร์” (การย่อละหมาดสี่ร็อกอะฮ์ให้เหลือสองร็อกอะฮ์) ขณะเดินทาง · แม้อายะฮ์ผูกเงื่อนไข “หากกลัว” แต่เมื่ออุมัรถามท่านนบี ﷺ ว่าเหตุใดยังย่อทั้งที่ปลอดภัยแล้ว ท่านตอบว่ามันคือ “เศาะดะเกาะฮ์ (ของขวัญผ่อนปรน) ที่อัลลอฮ์ประทานให้” — จึงย่อได้ในการเดินทางทุกกรณี (ไม่จำกัดเฉพาะยามสงคราม) · นักวิชาการเห็นต่างเล็กน้อยว่าต้องเป็นการเดินทางที่ หะลาล/เพื่อความดี หรือทุกการเดินทางที่อนุมัติ

4 · ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ — อายะฮ์ 102

102. وَإِذَا كُنتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلَاةَ فَلْتَقُمْ طَائِفَةٌ مِّنْهُم مَّعَكَ وَلْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذَا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِن وَرَائِكُمْ وَلْتَأْتِ طَائِفَةٌ أُخْرَىٰ لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ وَدَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَأَمْتِعَتِكُمْ فَيَمِيلُونَ عَلَيْكُم مَّيْلَةً وَاحِدَةً وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِن كَانَ بِكُمْ أَذًى مِّن مَّطَرٍ أَوْ كُنتُم مَّرْضَىٰ أَن تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ وَخُذُوا حِذْرَكُمْ إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْكَافِرِينَ عَذَابًا مُّهِينًا วะอิซา กุนตะ ฟีฮิม ฟะอะก็อมตะ ละฮุมุศเศาะลาตะ ฟัลตะกุม ฏออิฟะตุน มินฮุม มะอะกะ วัลยะอ์คุซู อัสลิหะตะฮุม ฟะอิซา สะญะดู ฟัลยะกูนู มิน วะรออิกุม วัลตะอ์ติ ฏออิฟะตุน อุครอ ลัม ยุศ็อลลู ฟัลยุศ็อลลู มะอะกะ วัลยะอ์คุซู หิซเราะฮุม วะอัสลิหะตะฮุม วัดดัลละซีนะ กะฟะรู เลา ตัฆฟุลูนะ อัน อัสลิหะติกุม วะอัมติอะติกุม ฟะยะมีลูนะ อะลัยกุม มัยละตัน วาหิดะฮ์ วะลา ญุนาหะ อะลัยกุม อิน กานะ บิกุม อะซัน มิน มะฏ็อริน เอา กุนตุม มัรฎอ อัน ตะเฎาะอู อัสลิหะตะกุม วะคุซู หิซเราะกุม อินนัลลอฮะ อะอัดดะ ลิลกาฟิรีนะ อะซาบัน มุฮีนา และเมื่อเจ้าอยู่ในหมู่พวกเขา แล้วเจ้าได้นำการละหมาดแก่พวกเขา ก็จงให้กลุ่มหนึ่งจากพวกเขายืนละหมาดร่วมกับเจ้า และให้พวกเขาถืออาวุธของพวกเขาไว้ ครั้นเมื่อพวกเขาสุญูดแล้ว ก็จงให้พวกเขา (ถอย) ไปอยู่ด้านหลังพวกเจ้า และให้อีกกลุ่มหนึ่งที่ยังมิได้ละหมาดเข้ามา แล้วให้พวกเขาละหมาดร่วมกับเจ้า และให้พวกเขาระมัดระวังและถืออาวุธของพวกเขาไว้ บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาปรารถนาที่จะให้พวกเจ้าละเลยจากอาวุธและสัมภาระของพวกเจ้า แล้วพวกเขาก็จะจู่โจมพวกเจ้าอย่างฉับพลันครั้งเดียว และไม่เป็นบาปแก่พวกเจ้า หากพวกเจ้ามีความเดือดร้อนจากฝนหรือพวกเจ้าเจ็บป่วย ที่จะวางอาวุธของพวกเจ้าลง แต่จงระมัดระวังไว้ แท้จริงอัลลอฮ์ได้ทรงเตรียมการลงโทษอันน่าอดสูไว้สำหรับบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา

ละหมาดค็อฟมีหลายรูปแบบ ตามสภาพศัตรู (อยู่ทางกิบละฮ์หรือไม่, ละหมาดสี่/สาม/สองร็อกอะฮ์, รวมหมู่หรือต่างคนต่างละหมาด) · สาเหตุการประทาน: ที่อุสฟาน ทัพมุชริก (นำโดยคอลิด อิบนุลวะลีดก่อนเข้ารับอิสลาม) อยู่ระหว่างมุสลิมกับกิบละฮ์ พวกเขาคิดจะจู่โจมตอนมุสลิมละหมาด อัลลอฮ์จึงประทานบทบัญญัติละหมาดค็อฟ (อบูอัยยาช อัซซุเราะกี — บันทึกโดยอะห์มัด อบูดาวูด นะสาอี สายรายงานศอหีห์)

วิธีปฏิบัติ (แบบหนึ่ง): อิมามแบ่งกองทัพเป็นสองกลุ่ม — กลุ่มหนึ่งละหมาดร่วมกับอิมามพร้อม ถืออาวุธ อีกกลุ่ม เฝ้าระวังศัตรู แล้วสลับกัน (บุคอรี #944 จากอิบนุอับบาส) · ข้อยกเว้น: หากมีความลำบากจากฝนหรือเจ็บป่วย ก็ วางอาวุธได้ แต่ต้องคงความระมัดระวัง · การที่อัลลอฮ์ทรงผ่อนปรนรูปแบบละหมาดมากมายเพื่อรักษาญะมาอะฮ์ไว้ เป็นหลักฐานถึง ความสำคัญของการละหมาดญะมาอะฮ์

4 · ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ — อายะฮ์ 103–104

103. فَإِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلَاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىٰ جُنُوبِكُمْ فَإِذَا اطْمَأْنَنتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ إِنَّ الصَّلَاةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتَابًا مَّوْقُوتًا ฟะอิซา เกาะฎ็อยตุมุศเศาะลาตะ ฟัซกุรุลลอฮะ กิยามัน วะกุอูดัน วะอะลา ญุนูบิกุม ฟะอิซัฏมะอ์นันตุม ฟะอะกีมุศเศาะลาฮ์ อินนัศเศาะลาตะ กานัต อะลัลมุอ์มินีนะ กิตาบัน เมากูตา ครั้นเมื่อพวกเจ้าเสร็จสิ้นการละหมาดแล้ว ก็จงรำลึกถึงอัลลอฮ์ทั้งในสภาพยืน นั่ง และนอนตะแคง แล้วเมื่อพวกเจ้าปลอดภัยแล้ว ก็จงดำรงการละหมาดให้ครบถ้วน แท้จริงการละหมาดนั้นเป็นบัญญัติที่ถูกกำหนดเวลาไว้แก่บรรดาผู้ศรัทธา
104. وَلَا تَهِنُوا فِي ابْتِغَاءِ الْقَوْمِ إِن تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَمَا تَأْلَمُونَ وَتَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا يَرْجُونَ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا วะลา ตะฮินู ฟิบติฆออิลก็อวมิ อิน ตะกูนู ตะอ์ละมูนะ ฟะอินนะฮุม ยะอ์ละมูนะ กะมา ตะอ์ละมูน วะตัรฺญูนะ มินัลลอฮิ มา ลา ยัรฺญูน วะกานัลลอฮุ อะลีมัน หะกีมา และจงอย่าอ่อนแอในการตามล่า (ศัตรู) หากพวกเจ้าเจ็บปวด แท้จริงพวกเขาก็เจ็บปวดเช่นเดียวกับที่พวกเจ้าเจ็บปวด แต่พวกเจ้าหวัง (ผลตอบแทน) จากอัลลอฮ์ในสิ่งที่พวกเขาไม่ได้หวัง และอัลลอฮ์ทรงเป็นผู้รอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

อายะฮ์ 103: สั่งให้ รำลึกถึงอัลลอฮ์มากๆ ในทุกอิริยาบถ (ยืน นั่ง นอนตะแคง) โดยเฉพาะหลังละหมาดค็อฟ · เมื่อ ปลอดภัยและสงบแล้วก็ให้ละหมาดให้ครบถ้วนสมบูรณ์ ตามปกติ · “กิตาบัน เมากูตา” — การละหมาดเป็น ฟัรฎูที่ถูกกำหนดเวลาไว้ตายตัว (อิบนุมัสอูด: “ละหมาดมีเวลาของมัน ดังเวลาของหัจญ์”) — จึงต้องรักษาเวลาแม้ในภาวะสงคราม

อายะฮ์ 104: ห้าม “ตะฮินู” (อ่อนแอ/ท้อถอย) ในการตามล่าศัตรู · ให้กำลังใจว่า “หากพวกเจ้าเจ็บปวด (บาดเจ็บ/ล้มตาย) พวกเขาก็เจ็บปวดเช่นกัน” — แต่มีความต่างสำคัญ: พวกเจ้าหวังผลบุญ ชัยชนะ และการช่วยเหลือจากอัลลอฮ์ ส่วนพวกเขาไม่ได้หวังสิ่งใดเลย ฉะนั้นผู้ศรัทธาจึงสมควรมุ่งมั่นในการญิฮาดยิ่งกว่า