ซูเราะฮ์อันนิสาอ์

4 · ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ — อายะฮ์ 77–79

77. أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ إِذَا فَرِيقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللَّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً وَقَالُوا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَ لَوْلَا أَخَّرْتَنَا إِلَىٰ أَجَلٍ قَرِيبٍ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيلٌ وَالْآخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقَىٰ وَلَا تُظْلَمُونَ فَتِيلًا อะลัม ตะเราะ อิลัลละซีนะ กีละ ละฮุม กุฟฟู อัยดิยะกุม วะอะกีมุศเศาะลาตะ วะอาตุซซะกาฮ์ ฟะลัมมา กุติบะ อะลัยฮิมุลกิตาลุ อิซา ฟะรีกุน มินฮุม ยัคเชานันนาสะ กะค็อชยะติลลาฮิ เอา อะชัดดะ ค็อชยะฮ์ วะกอลู ร็อบบะนา ลิมะ กะตับตะ อะลัยนัลกิตาละ เลาลา อัคค็อรฺตะนา อิลา อะญะลิน เกาะรีบ กุล มะตาอุดดุนยา เกาะลีล วัลอาคิเราะตุ ค็อยรุน ลิมะนิตตะกอ วะลา ตุซละมูนะ ฟะตีลา เจ้ามิได้เห็นดอกหรือบรรดาผู้ที่ถูกกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘จงยับยั้งมือของพวกเจ้า (จากการสู้รบ) และจงดำรงการละหมาด และจงจ่ายซะกาต’ ครั้นเมื่อการสู้รบถูกบัญญัติแก่พวกเขา ทันใดนั้น กลุ่มหนึ่งจากพวกเขาก็เกรงกลัวผู้คนดั่งความเกรงกลัวอัลลอฮ์ หรือกลัวยิ่งกว่า และพวกเขากล่าวว่า ‘โอ้พระผู้อภิบาลของเรา เพราะเหตุใดพระองค์จึงทรงบัญญัติการสู้รบแก่เรา ไฉนพระองค์ไม่ทรงผ่อนผันเราไปอีกสักระยะเวลาอันใกล้เล่า’ จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ว่า ‘ความเพลิดเพลินแห่งโลกนี้นั้นเล็กน้อย และโลกหน้านั้นดีกว่าสำหรับผู้ที่ยำเกรง และพวกเจ้าจะไม่ถูกอธรรมแม้เพียงเส้นใยเดียว’
78. أَيْنَمَا تَكُونُوا يُدْرِككُّمُ الْمَوْتُ وَلَوْ كُنتُمْ فِي بُرُوجٍ مُّشَيَّدَةٍ وَإِن تُصِبْهُمْ حَسَنَةٌ يَقُولُوا هَٰذِهِ مِنْ عِندِ اللَّهِ وَإِن تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَقُولُوا هَٰذِهِ مِنْ عِندِكَ قُلْ كُلٌّ مِّنْ عِندِ اللَّهِ فَمَالِ هَٰؤُلَاءِ الْقَوْمِ لَا يَكَادُونَ يَفْقَهُونَ حَدِيثًا อัยนะมา ตะกูนู ยุดริกกุมุลเมาต์ วะเลา กุนตุม ฟี บุรูญิน มุชัยยะดะฮ์ วะอิน ตุศิบฮุม หะสะนะตุน ยะกูลู ฮาซิฮี มิน อินดิลลาฮ์ วะอิน ตุศิบฮุม สัยยิอะตุน ยะกูลู ฮาซิฮี มิน อินดิก กุล กุลลุน มิน อินดิลลาฮ์ ฟะมาลิ ฮาอุลาอิลก็อวมิ ลา ยะกาดูนะ ยัฟเกาะฮูนะ หะดีษา ไม่ว่าพวกเจ้าจะอยู่ ณ ที่ใด ความตายก็จะตามทันพวกเจ้า แม้ว่าพวกเจ้าจะอยู่ในป้อมปราการอันสูงตระหง่านก็ตาม และหากความดีใดประสบแก่พวกเขา พวกเขาก็กล่าวว่า ‘นี่มาจากอัลลอฮ์’ และหากความเลวร้ายใดประสบแก่พวกเขา พวกเขาก็กล่าวว่า ‘นี่มาจากเจ้า (มุฮัมมัด)’ จงกล่าวเถิดว่า ‘ทั้งหมดนั้นมาจากอัลลอฮ์’ แล้วเป็นอะไรแก่หมู่ชนเหล่านี้ที่แทบจะไม่เข้าใจคำพูดใดๆ เลย
79. مَّا أَصَابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَمَا أَصَابَكَ مِن سَيِّئَةٍ فَمِن نَّفْسِكَ وَأَرْسَلْنَاكَ لِلنَّاسِ رَسُولًا وَكَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا มา อะศอบะกะ มิน หะสะนะติน ฟะมินัลลอฮ์ วะมา อะศอบะกะ มิน สัยยิอะติน ฟะมิน นัฟสิก วะอัรฺสัลนากะ ลินนาสิ เราะสูลา วะกะฟา บิลลาฮิ ชะฮีดา ความดีใดๆ ที่ประสบแก่เจ้า ก็มาจากอัลลอฮ์ และความเลวร้ายใดๆ ที่ประสบแก่เจ้า ก็มาจากตัวเจ้าเอง และเราได้ส่งเจ้ามาเป็นรอซูลแก่มนุษยชาติ และเพียงพอแล้วที่อัลลอฮ์ทรงเป็นสักขีพยาน

อายะฮ์ 77: ในช่วงแรกที่มักกะฮ์ มุสลิมถูกสั่งให้ ยับยั้งมือ (ยังไม่สู้รบ) ดำรงละหมาด และจ่ายซะกาต — และหลายคนกระตือรือร้นอยากสู้ · แต่เมื่อย้ายมามะดีนะฮ์และการสู้รบถูกบัญญัติจริง กลับมีบางกลุ่ม “กลัวมนุษย์ดั่งกลัวอัลลอฮ์หรือยิ่งกว่า” และขอผ่อนผัน · อัลลอฮ์ตอบว่า “ความสุขทางโลกนั้นเล็กน้อย อาคิเราะฮ์ดีกว่าสำหรับผู้ยำเกรง” และจะไม่มีใครถูกอธรรมแม้ “ฟะตีลา” (เส้นใยเล็กๆ ในเมล็ดอินทผลัม)

อายะฮ์ 78: “ความตายตามทันทุกคน” แม้หลบในป้อมสูงเพียงใด — ไม่มีใครหนีพ้นอายุขัยที่กำหนด (คอลิด อิบนุลวะลีดกล่าวขณะสิ้นใจบนเตียงว่า “ไม่มีอวัยวะใดของฉันที่ปราศจากรอยแผลจากการสู้รบ แต่ฉันกลับตายบนเตียง…”) · ส่วนมุนาฟิกกลับ โทษท่านนบี ﷺ เมื่อประสบเคราะห์ (ภัยแล้ง/ขาดแคลน) ว่า “นี่เพราะเจ้า” แต่ยกความดี (ความอุดมสมบูรณ์) ให้อัลลอฮ์ · อัลลอฮ์ตรัสว่า “ทั้งหมดมาจากอัลลอฮ์” (ทุกอย่างเป็นด้วยกำหนดสภาวะของพระองค์ ทั้งต่อคนดีและคนชั่ว)

อายะฮ์ 79 — จุดที่ต้องเข้าใจให้ถูก: “ความดีที่ประสบแก่เจ้ามาจากอัลลอฮ์ (ด้วยความโปรดปรานของพระองค์) และความเลวร้ายที่ประสบแก่เจ้ามาจากตัวเจ้าเอง (คือด้วยบาปของเจ้า)” · อายะฮ์นี้ ไม่ขัด กับอายะฮ์ 78 ที่ว่า “ทั้งหมดมาจากอัลลอฮ์” เพราะทุกสิ่งเกิดขึ้นด้วย กำหนดสภาวะ (กอฎออ์กอดัร) ของอัลลอฮ์ — แต่ สาเหตุ ของเคราะห์ร้าย (บาป) เป็นการกระทำของมนุษย์เอง ดังอายะฮ์ “และเคราะห์กรรมใดๆ ที่ประสบแก่พวกเจ้า ก็เนื่องด้วยสิ่งที่มือของพวกเจ้าขวนขวายไว้ และพระองค์ทรงอภัยมากมาย” (อัชชูรอ 42:30)

4 · ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ — อายะฮ์ 80–81

80. مَّن يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ وَمَن تَوَلَّىٰ فَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظًا มัน ยุฏิอิรฺเราะสูละ ฟะก็อด อะฏออัลลอฮ์ วะมัน ตะวัลลา ฟะมา อัรฺสัลนากะ อะลัยฮิม หะฟีซอ ผู้ใดเชื่อฟังรอซูล แน่แท้เขาก็ได้เชื่อฟังอัลลอฮ์แล้ว และผู้ใดผินหลังให้ เราก็มิได้ส่งเจ้าไปเป็นผู้อารักขาพวกเขา
81. وَيَقُولُونَ طَاعَةٌ فَإِذَا بَرَزُوا مِنْ عِندِكَ بَيَّتَ طَائِفَةٌ مِّنْهُمْ غَيْرَ الَّذِي تَقُولُ وَاللَّهُ يَكْتُبُ مَا يُبَيِّتُونَ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ وَكَفَىٰ بِاللَّهِ وَكِيلًا วะยะกูลูนะ ฏออะฮ์ ฟะอิซา บะเราะซู มิน อินดิกะ บัยยะตะ ฏออิฟะตุน มินฮุม ฆ็อยร็อลละซี ตะกูล วัลลอฮุ ยักตุบุ มา ยุบัยยิตูน ฟะอะอ์ริฎ อันฮุม วะตะวักกัล อะลัลลอฮ์ วะกะฟา บิลลาฮิ วะกีลา และพวกเขากล่าวว่า ‘(เราขอ) เชื่อฟัง’ ครั้นเมื่อพวกเขาออกไปจากเจ้า กลุ่มหนึ่งจากพวกเขาก็วางแผนกันยามค่ำคืน (ในเรื่อง) ที่ตรงกันข้ามกับที่เขาพูด และอัลลอฮ์ทรงบันทึกสิ่งที่พวกเขาวางแผนกันยามค่ำ ดังนั้น จงผินหลังให้พวกเขา (อย่าถือสา) และจงมอบหมายต่ออัลลอฮ์ และเพียงพอแล้วที่อัลลอฮ์ทรงเป็นผู้ได้รับมอบหมาย

อายะฮ์ 80: ประโยคทองที่เป็นรากฐานของการยึดถือซุนนะฮ์ — “ผู้ใดเชื่อฟังรอซูล แน่แท้เขาได้เชื่อฟังอัลลอฮ์แล้ว” เพราะท่านนบี ﷺ “ไม่ได้พูดตามอารมณ์ ทว่ามันคือวะฮ์ยูที่ถูกประทานลงมา” · ส่วนผู้ที่ผินหลัง ท่านนบี ﷺ ไม่ต้องรับผิดชอบ หน้าที่ของท่านมีเพียงการเผยแผ่

อายะฮ์ 81: เปิดโปงมุนาฟิกที่ ปากว่าเชื่อฟัง แต่พอลับหลังก็ ประชุมวางแผนยามค่ำ สวนทางกับที่พูด · อัลลอฮ์ทรง บันทึกทุกสิ่งที่พวกเขาซ่อนเร้น · แล้วทรงสั่งท่านนบี ﷺ ให้ ผินหลังให้ (ไม่ถือสา ไม่เปิดโปงต่อผู้คน ไม่หวั่นเกรงพวกเขา) และมอบหมายต่ออัลลอฮ์ ผู้ทรงเพียงพอในฐานะผู้คุ้มครองและผู้ช่วยเหลือ