ซูเราะฮ์อันนิสาอ์

4 · ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ — อายะฮ์ 92

92. وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ أَن يَقْتُلَ مُؤْمِنًا إِلَّا خَطَأً وَمَن قَتَلَ مُؤْمِنًا خَطَأً فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ إِلَىٰ أَهْلِهِ إِلَّا أَن يَصَّدَّقُوا فَإِن كَانَ مِن قَوْمٍ عَدُوٍّ لَّكُمْ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَإِن كَانَ مِن قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُم مِّيثَاقٌ فَدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ إِلَىٰ أَهْلِهِ وَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ تَوْبَةً مِّنَ اللَّهِ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا วะมา กานะ ลิมุอ์มินิน อัน ยักตุละ มุอ์มินัน อิลลา เคาะเฏาะอา วะมัน เกาะตะละ มุอ์มินัน เคาะเฏาะอัน ฟะตะห์รีรุ เราะเกาะบะติน มุอ์มินะติน วะดิยะตุน มุสัลละมะตุน อิลา อะฮ์ลิฮี อิลลา อัน ยัศศ็อดดะกู ฟะอิน กานะ มิน ก็อวมิน อะดูวิน ละกุม วะฮุวะ มุอ์มินุน ฟะตะห์รีรุ เราะเกาะบะติน มุอ์มินะฮ์ วะอิน กานะ มิน ก็อวมิน บัยนะกุม วะบัยนะฮุม มีษากุน ฟะดิยะตุน มุสัลละมะตุน อิลา อะฮ์ลิฮี วะตะห์รีรุ เราะเกาะบะติน มุอ์มินะฮ์ ฟะมัน ลัม ยะญิด ฟะศิยามุ ชะฮ์รอยนิ มุตะตาบิอัยนิ เตาบะตัน มินัลลอฮ์ วะกานัลลอฮุ อะลีมัน หะกีมา และไม่เป็นการบังควรแก่ผู้ศรัทธาที่จะฆ่าผู้ศรัทธา (ด้วยกันเอง) นอกจากโดยพลาดพลั้ง และผู้ใดฆ่าผู้ศรัทธาโดยพลาดพลั้ง ก็ (จำต้อง) ปล่อยทาสผู้ศรัทธาให้เป็นอิสระหนึ่งคน และจ่ายค่าสินไหม (ดิยะฮ์) แก่ครอบครัวของเขา นอกจากพวกเขาจะยกให้เป็นทาน และหากเขา (ผู้ถูกฆ่า) เป็นผู้ศรัทธาที่มาจากกลุ่มชนที่เป็นศัตรูกับพวกเจ้า ก็ (เพียงแค่) ปล่อยทาสผู้ศรัทธาให้เป็นอิสระหนึ่งคน และหากเขามาจากกลุ่มชนที่ระหว่างพวกเจ้ากับพวกเขามีสนธิสัญญากันอยู่ ก็ต้องจ่ายค่าสินไหมแก่ครอบครัวของเขา และปล่อยทาสผู้ศรัทธาให้เป็นอิสระหนึ่งคน แล้วผู้ใดไม่พบ (ทาสหรือไม่สามารถ) ก็ให้ถือศีลอดสองเดือนต่อเนื่องกัน เป็นการสำนึกผิดต่ออัลลอฮ์ และอัลลอฮ์ทรงเป็นผู้รอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

เลือดของมุสลิมนั้น ต้องห้ามอย่างเด็ดขาด — ผู้ศรัทธาย่อมไม่ฆ่าผู้ศรัทธาโดยเจตนาเลย · อายะฮ์นี้จึงว่าด้วย การฆ่าโดยพลาด (เคาะเฏาะอ์) เท่านั้น (เช่นเหตุการณ์ของอัยยาช อิบนุอบีเราะบีอะฮ์ ที่ฆ่าชายผู้เข้ารับอิสลามแล้วโดยไม่รู้) · บทบัญญัติแบ่งเป็นสามกรณี:

กรณีที่ 1 — ผู้ถูกฆ่าเป็นมุสลิมในหมู่มุสลิม: ผู้ฆ่าต้องทำสองสิ่ง — (ก) ปล่อยทาสผู้ศรัทธาหนึ่งคน (กัฟฟาเราะฮ์ ไถ่บาป) และ (ข) จ่ายดิยะฮ์ (ค่าสินไหม) แก่ทายาทของผู้ตาย เว้นแต่ทายาทจะยกให้เป็นทาน · ดิยะฮ์การฆ่าโดยพลาดคืออูฐ 100 ตัว (แบ่ง 5 ประเภทตามอายุ) ตกเป็นภาระของ “อาเกาะละฮ์” (ญาติฝ่ายบิดาของผู้ฆ่า) ไม่ใช่ทรัพย์ของผู้ฆ่าเอง

กรณีที่ 2 — ผู้ถูกฆ่าเป็นมุสลิมแต่ครอบครัวเป็นศัตรูที่ทำสงคราม: ไม่มีดิยะฮ์ (เพราะจ่ายให้ศัตรูไม่ได้) เหลือเพียง ปล่อยทาสผู้ศรัทธาหนึ่งคน

กรณีที่ 3 — ผู้ถูกฆ่าอยู่ในกลุ่มชนที่มีสนธิสัญญากับมุสลิม: ต้อง จ่ายดิยะฮ์แก่ครอบครัวของเขา และปล่อยทาสผู้ศรัทธาหนึ่งคน

หากไม่มีทาสจะปล่อย (หรือไม่สามารถ): ให้ ถือศีลอดสองเดือนติดต่อกัน โดยไม่ขาด — เป็น “เตาบะฮ์ (การสำนึกผิด) จากอัลลอฮ์”

4 · ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ — อายะฮ์ 93

93. وَمَن يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا วะมัน ยักตุล มุอ์มินัน มุตะอัมมิดัน ฟะญะซาอุฮู ญะฮันนะมุ คอลิดัน ฟีฮา วะเฆาะฎิบัลลอฮุ อะลัยฮิ วะละอะนะฮู วะอะอัดดะ ละฮู อะซาบัน อะซีมา และผู้ใดฆ่าผู้ศรัทธาโดยเจตนา การตอบแทนของเขาก็คือนรกญะฮันนัม โดยที่เขาจะอยู่ในนั้นตลอดกาล และอัลลอฮ์ทรงพิโรธเขา และทรงสาปแช่งเขา และทรงเตรียมไว้สำหรับเขาซึ่งการลงโทษอันใหญ่หลวง

นี่คือ คำขู่ที่หนักหน่วงที่สุด ต่อบาปการฆ่าผู้ศรัทธาโดยเจตนา — อัลลอฮ์ทรงรวมโทษไว้ถึงสี่ประการ: นรกญะฮันนัม · การอยู่ในนั้น (คอลิด) · ความพิโรธ · การสาปแช่ง · และการลงโทษอันใหญ่หลวง · บาปนี้ถูกกล่าวคู่กับ ชิรก์ ในหลายอายะฮ์ (เช่น อัลฟุรกอน 25:68) · ท่านนบี ﷺ กล่าวว่า “การสูญสลายของโลกดุนยานั้นเบากว่า ณ อัลลอฮ์ ยิ่งกว่าการฆ่าชายมุสลิมคนหนึ่ง” และ “ผู้ศรัทธายังคงมีที่ว่างกว้างขวางในศาสนาของเขา ตราบใดที่เขายังไม่เปื้อนเลือดที่ต้องห้าม” (อบูดาวูด #4270)