ซูเราะฮ์อาลิอิมรอน
آل عمران
ตอนที่ 13 · อายะฮ์ 121–129 · สงครามอุหุด · ชัยชนะที่บัดร์ · ความช่วยเหลือจากมะลาอิกะฮ์
ส่วนที่ 51 อายะฮ์ 121–123 : บทนำสงครามอุหุด และการรำลึกชัยชนะที่บัดร์
3 · ซูเราะฮ์อาลิอิมรอน — อายะฮ์ 121–123
- وَإِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقَاعِدَ لِلْقِتَالِ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ วะอิซ เฆาะเดาว์ตะ มิน อะฮ์ลิกะ ตุบัฟวิอุลมุอ์มินีนะ มะกออิดะ ลิลกิตาล วัลลอฮุ สะมีอุน อะลีม และจงรำลึกเมื่อเจ้า (มุหัมมัด) ออกไปแต่เช้าตรู่จากครอบครัวของเจ้า เพื่อจัดวางบรรดาผู้ศรัทธาให้ประจำตำแหน่งสำหรับการสู้รบ และอัลลอฮ์ทรงได้ยิน ทรงรอบรู้
- إِذْ هَمَّت طَّائِفَتَانِ مِنكُمْ أَن تَفْشَلَا وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ อิซ ฮัมมัต ฏออิฟะตานิ มินกุม อัน ตัฟชะลา วัลลอฮุ วะลียยุฮุมา วะอะลัลลอฮิ ฟัลยะตะวักกะลิลมุอ์มินูน ขณะที่สองกลุ่มจากพวกเจ้าเกือบจะย่อท้อ แต่อัลลอฮ์ทรงเป็นผู้คุ้มครองทั้งสอง และแด่อัลลอฮ์เท่านั้นที่บรรดาผู้ศรัทธาพึงมอบหมาย
- وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَأَنتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ วะละก็อด นะเศาะเราะกุมุลลอฮุ บิบัดริน วะอันตุม อะซิลละฮ์ ฟัตตะกุลลอฮะ ละอัลละกุม ตัชกุรูน และแท้จริงอัลลอฮ์ได้ทรงช่วยเหลือพวกเจ้าที่บัดร์ ทั้งที่พวกเจ้าเป็นฝ่ายอ่อนแอ (มีกำลังน้อย) ดังนั้นจงยำเกรงอัลลอฮ์เถิด เพื่อว่าพวกเจ้าจะได้ขอบคุณ
จากนี้เริ่มเรื่อง สงครามอุหุด (วันเสาร์ กลางเดือนเชาวาล ปีที่ ๓ ฮิจเราะฮ์) — การทดสอบที่แยกผู้ศรัทธาจากมุนาฟิก · เหตุการณ์: หลังพ่ายที่บัดร์ กุร็อยช์รวมพล ~๓,๐๐๐ คนพร้อมม้า ๒๐๐ ตัว มาตั้งค่ายใกล้ภูเขาอุหุด · ท่านนบี ﷺ ปรึกษาเศาะหาบะฮ์ ในที่สุดออกไปพร้อม ๑,๐๐๐ คน แต่ อับดุลลอฮ์ อิบนุอุบัยย์ (หัวหน้ามุนาฟิก) ถอนตัวพร้อมพวก ๑ ใน ๓ เหลือ ~๗๐๐ คน · ท่านจัด นักธนู ๕๐ คนบนเนินเขา โดยบัญชาอับดุลลอฮ์ อิบนุญุบัยร์ว่า “อย่าละจากตำแหน่งไม่ว่าเราจะชนะหรือแพ้” · “วะอิซ เฆาะเดาว์ตะ…ตุบัฟวิอุลมุอ์มินีนะ มะกออิดะ ลิลกิตาล” — ท่านนบี ﷺ ออกแต่เช้าเพื่อจัดวางตำแหน่งการรบ
“อิซ ฮัมมัต ฏออิฟะตานิ มินกุม อัน ตัฟชะลา” — สองกลุ่ม (บนีหาริษะฮ์และบนีสะละมะฮ์) เกือบย่อท้อ แต่อัลลอฮ์ทรงคุ้มครอง · แล้วทรงเตือนให้รำลึก ชัยชนะที่บัดร์ เมื่อมุสลิม ๓๑๓ คน (อ่อนแอและน้อยกว่า) เอาชนะ ~๑,๐๐๐ คน — เพื่อยืนยันว่า ชัยชนะมาจากอัลลอฮ์ มิใช่จากจำนวน
ต้นฉบับอาหรับ
عن جابرِ بنِ عبدِ الله قال: فينا نزلت: ﴿إِذْ هَمَّتْ طَائِفَتَانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلا وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا﴾، قال: نحن الطائفتانِ: بنو حارثةَ وبنو سَلِمةَ، وما نُحِبُّ -وقال سفيانُ مرَّةً: وما يَسُرُّني- أنها لم تنزِلْ؛ لقولِ الله تعالى: ﴿وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا﴾.
ญาบิร อิบนุอับดุลลอฮ์กล่าวว่า อายะฮ์ “ขณะที่สองกลุ่มจากพวกเจ้าเกือบจะย่อท้อ แต่อัลลอฮ์ทรงเป็นผู้คุ้มครองทั้งสอง” ประทานเกี่ยวกับพวกเรา — เราคือสองกลุ่มนั้น: บนีหาริษะฮ์และบนีสะละมะฮ์ และเรา (มิได้เสียใจที่มันถูกประทาน แต่กลับ) พอใจที่มันถูกประทาน เพราะอัลลอฮ์ตรัสว่า “แต่อัลลอฮ์ทรงเป็นผู้คุ้มครองทั้งสอง”
ส่วนที่ 53 อายะฮ์ 124–127 : ความช่วยเหลือด้วยมะลาอิกะฮ์
3 · ซูเราะฮ์อาลิอิมรอน — อายะฮ์ 124–127
- إِذْ تَقُولُ لِلْمُؤْمِنِينَ أَلَن يَكْفِيَكُمْ أَن يُمِدَّكُمْ رَبُّكُم بِثَلَاثَةِ آلَافٍ مِّنَ الْمَلَائِكَةِ مُنزَلِينَ อิซ ตะกูลุ ลิลมุอ์มินีนะ อะลัน ยักฟิยะกุม อัน ยุมิดดะกุม ร็อบบุกุม บิษะลาษะติ อาลาฟิน มินัลมะลาอิกะติ มุนซะลีน ขณะที่เจ้ากล่าวแก่บรรดาผู้ศรัทธาว่า ‘ยังไม่พอเพียงแก่พวกท่านหรือ ที่พระผู้อภิบาลของพวกท่านจะทรงเสริมกำลังพวกท่านด้วยมะลาอิกะฮ์สามพันซึ่งถูกส่งลงมา?’
- بَلَىٰ إِن تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا وَيَأْتُوكُم مِّن فَوْرِهِمْ هَٰذَا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُم بِخَمْسَةِ آلَافٍ مِّنَ الْمَلَائِكَةِ مُسَوِّمِينَ บะลา อิน ตัศบิรู วะตัตตะกู วะยะอ์ตูกุม มิน เฟาริฮิม ฮาซา ยุมดิดกุม ร็อบบุกุม บิค็อมสะติ อาลาฟิน มินัลมะลาอิกะติ มุสัฟวิมีน หามิได้ (พอเพียง) หากพวกท่านอดทนและยำเกรง และหากพวกเขา (ศัตรู) มายังพวกท่านโดยฉับพลันนี้ พระผู้อภิบาลของพวกท่านก็จะทรงเสริมกำลังพวกท่านด้วยมะลาอิกะฮ์ห้าพันซึ่งมีเครื่องหมาย
- وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرَىٰ لَكُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُم بِهِ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِندِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ วะมา ญะอะละฮุลลอฮุ อิลลา บุชรอ ละกุม วะลิตัฏมะอินนะ กุลูบุกุม บิฮี วะมันนัศรุ อิลลา มิน อินดิลลาฮิลอะซีซิลหะกีม และอัลลอฮ์มิได้ทรงทำให้มันเป็นอื่นใด นอกจากเป็นข่าวดีแก่พวกท่าน และเพื่อให้หัวใจของพวกท่านสงบมั่นด้วยมัน และไม่มีชัยชนะใดนอกจากจากอัลลอฮ์ ผู้ทรงอำนาจ ผู้ทรงปรีชาญาณ
- لِيَقْطَعَ طَرَفًا مِّنَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْ يَكْبِتَهُمْ فَيَنقَلِبُوا خَائِبِينَ ลิยักเฏาะอะ ฏ็อเราะฟัน มินัลละซีนะ กะฟะรู เอา ยักบิตะฮุม ฟะยันเกาะลิบู คออิบีน เพื่อพระองค์จะทรงตัดส่วนหนึ่งของบรรดาผู้ปฏิเสธ (ให้พินาศ) หรือทำให้พวกเขาอัปยศ แล้วพวกเขาก็จะกลับไปอย่างผิดหวัง
อัลลอฮ์ทรงปลอบใจผู้ศรัทธาว่า “อะลัน ยักฟิยะกุม…บิษะลาษะติ อาลาฟิน มินัลมะลาอิกะฮ์” (ยังไม่พอหรือที่พระองค์จะเสริมกำลังด้วยมะลาอิกะฮ์สามพัน) และหากอดทนและยำเกรง พระองค์จะเสริมเป็น ห้าพันที่มีเครื่องหมาย (มุสัฟวิมีน) · นักตัฟซีรมีสองทัศนะว่าสัญญานี้เป็น วันบัดร์หรือวันอุหุด — ที่ชัดคือ การรบของมะลาอิกะฮ์เกิดขึ้นในวันบัดร์ (เมื่อมุสลิมอดทนและได้ชัย) ส่วนที่อุหุดไม่ได้รับเพราะไม่ครบเงื่อนไข “อดทนและยำเกรง” · เครื่องหมายของมะลาอิกะฮ์วันบัดร์คือ ผ้าโพกและขนสีที่หน้าผากม้า
“วะมา ญะอะละฮุลลอฮุ อิลลา บุชรอ ละกุม” — การส่งมะลาอิกะฮ์เป็นเพียง ข่าวดีและทำให้ใจสงบ เท่านั้น เพราะแท้จริง “วะมันนัศรุ อิลลา มิน อินดิลลาฮ์” (ชัยชนะมาจากอัลลอฮ์เท่านั้น) · เป้าหมายคือ ตัดกำลังผู้ปฏิเสธหรือทำให้พวกเขาอัปยศกลับไปอย่างผิดหวัง
อายะฮ์ 128–129 : บัญชาการเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์
3 · ซูเราะฮ์อาลิอิมรอน — อายะฮ์ 128–129
- لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ ลัยสะ ละกะ มินัลอัมริ ชัยอุน เอา ยะตูบะ อะลัยฮิม เอา ยุอัซซิบะฮุม ฟะอินนะฮุม ซอลิมูน ไม่มีสิ่งใดจากบัญชาการ (การตัดสิน) เป็นสิทธิ์ของเจ้า (มุหัมมัด) — ไม่ว่าพระองค์จะทรงอภัยโทษแก่พวกเขา หรือลงโทษพวกเขา เพราะแท้จริงพวกเขาเป็นผู้อธรรม
- وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ يَغْفِرُ لِمَن يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَاءُ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ วะลิลลาฮิ มา ฟิสสะมาวาติ วะมา ฟิลอัรฺฎิ ยัฆฟิรุ ลิมัน ยะชาอุ วะยุอัซซิบุ มัน ยะชาอ์ วัลลอฮุ ฆอฟูรุน เราะหีม และสิ่งที่อยู่ในชั้นฟ้าทั้งหลายและสิ่งที่อยู่ในแผ่นดินเป็นกรรมสิทธิ์ของอัลลอฮ์ พระองค์ทรงอภัยให้แก่ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และทรงลงโทษผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และอัลลอฮ์คือผู้ทรงอภัย ผู้ทรงเมตตาเสมอ
สาเหตุการประทานอายะฮ์ 128: ในวันอุหุด ฟันหน้าของท่านนบี ﷺ หัก และหน้าผากถูกกรีดจนเลือดไหลนองใบหน้า ท่านกล่าวด้วยความเจ็บปวดว่า “กลุ่มชนที่ทำเช่นนี้กับนบีของพวกเขา — ทั้งที่ท่านเชิญพวกเขาสู่พระผู้อภิบาล — จะประสบความสำเร็จได้อย่างไร?” · และท่านเคยขอสาปแช่ง (กุนูต) ผู้นำมุชริกบางคนโดยเอ่ยชื่อ · อัลลอฮ์จึงประทาน “ลัยสะ ละกะ มินัลอัมริ ชัยอ์” (การตัดสินมิใช่สิทธิ์ของเจ้า) — หน้าที่ของนบีคือเผยแผ่ ส่วนการตอบแทน (จะอภัยหรือลงโทษ) เป็นของอัลลอฮ์ · ต่อมาบางคนที่ถูกขอสาปแช่งก็ได้เข้ารับอิสลาม · ปิดด้วย “วะลิลลาฮิ มา ฟิสสะมาวาติ วะมา ฟิลอัรฺฎ์…ยัฆฟิรุ ลิมัน ยะชาอ์” — ทุกสิ่งเป็นของอัลลอฮ์ พระองค์ทรงอภัยและลงโทษตามที่ทรงประสงค์
ต้นฉบับอาหรับ
عن أنسٍ ﵁: أن النبيَّ ﷺ كُسِرَت رَباعِيتُه يومَ أُحُدٍ، وشُجَّ في جبهتِه حتى سال الدمُ على وجهِه، فقال: «كيف يُفلِحُ قومٌ فعلوا هذا بنبيِّهم، وهو يدعوهم إلى ربِّهم ﷿؟» فأنزل الله تعالى: ﴿لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ…﴾.
จากอะนัส ﵁ ว่า ฟันหน้าของท่านนบี ﷺ หักในวันอุหุด และหน้าผากถูกกรีดจนเลือดไหลนองใบหน้า ท่านกล่าวว่า «กลุ่มชนที่ทำเช่นนี้กับนบีของพวกเขา — ทั้งที่ท่านเชิญพวกเขาสู่พระผู้อภิบาล ผู้ทรงเกริกเกียรติและสูงส่ง — จะประสบความสำเร็จได้อย่างไร?» อัลลอฮ์จึงประทานอายะฮ์ “ไม่มีสิ่งใดจากบัญชาการเป็นสิทธิ์ของเจ้า…”