ซูเราะฮ์อัลมาอิดะฮ์

5 · ซูเราะฮ์อัลมาอิดะฮ์ — อายะฮ์ 4

4. يَسْأَلُونَكَ مَاذَا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَمَا عَلَّمْتُم مِّنَ الْجَوَارِحِ مُكَلِّبِينَ تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللَّهُ فَكُلُوا مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ ยัสอะลูนะกะ มาซา อุหิลละ ละฮุม กุล อุหิลละ ละกุมุฏฏ็อยยิบาต วะมา อัลลัมตุม มินัลญะวาริหิ มุกัลลิบีนะ ตุอัลลิมูนะฮุนนะ มิมมา อัลละมะกุมุลลอฮ์ ฟะกุลู มิมมา อัมสักนะ อะลัยกุม วัซกุรุสมัลลอฮิ อะลัยฮ์ วัตตะกุลลอฮ์ อินนัลลอฮะ สะรีอุลหิสาบ พวกเขาจะถามเจ้าว่า มีอะไรบ้างที่ถูกอนุมัติแก่พวกเขา จงกล่าวเถิดว่า ‘สิ่งดีๆ ทั้งหลายได้ถูกอนุมัติแก่พวกเจ้าแล้ว และสัตว์ล่าเนื้อที่พวกเจ้าฝึกมัน โดยพวกเจ้าฝึกสอนมันตามที่อัลลอฮ์ทรงสอนพวกเจ้า ดังนั้น จงกินจากสิ่งที่พวกมันจับมาให้พวกเจ้า และจงกล่าวพระนามของอัลลอฮ์บนมัน (ขณะปล่อยสัตว์ล่า) และจงยำเกรงอัลลอฮ์ แท้จริงอัลลอฮ์ทรงรวดเร็วในการชำระบัญชี’

หลังจากกล่าวถึงสิ่งต้องห้าม (อายะฮ์ 3) อัลลอฮ์ทรงตอบคำถามว่า สิ่งใดหะลาล — คือ “อัฏฏ็อยยิบาต” (สิ่งดีๆ ที่สะอาด) ทั้งหลาย

บทบัญญัติการล่าด้วยสัตว์ฝึก: สัตว์ที่ล่ามาโดย “ญะวาริห์” (สัตว์นักล่าที่ถูกฝึก เช่นสุนัขล่าเนื้อ เหยี่ยว) เป็นที่หะลาล ตามเงื่อนไข:

• สัตว์นั้นต้อง ถูกฝึก ให้จับเหยื่อไว้ให้เจ้าของ (มิใช่จับกินเอง)
• “ฟะกุลู มิมมา อัมสักนะ อะลัยกุม” — กินสิ่งที่มันจับไว้ให้ (หากสุนัขกินบางส่วน แสดงว่ามันจับเพื่อตัวเอง — ไม่หะลาล)
• “วัซกุรุสมัลลอฮิ อะลัยฮ์” — กล่าว บิสมิลลาฮ์ขณะปล่อยสัตว์ล่า/ยิงธนู (เป็นเงื่อนไขตามทัศนะญุมฮูรและอิมามอะห์มัด)

5 · ซูเราะฮ์อัลมาอิดะฮ์ — อายะฮ์ 5

5. الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَطَعَامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حِلٌّ لَّكُمْ وَطَعَامُكُمْ حِلٌّ لَّهُمْ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ إِذَا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ وَلَا مُتَّخِذِي أَخْدَانٍ وَمَن يَكْفُرْ بِالْإِيمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ อัลเยามะ อุหิลละ ละกุมุฏฏ็อยยิบาต วะเฏาะอามุลละซีนะ อูตุลกิตาบะ หิลลุน ละกุม วะเฏาะอามุกุม หิลลุน ละฮุม วัลมุห์เศาะนาตุ มินัลมุอ์มินาติ วัลมุห์เศาะนาตุ มินัลละซีนะ อูตุลกิตาบะ มิน ก็อบลิกุม อิซา อาตัยตุมูฮุนนะ อุญูเราะฮุนนะ มุห์ศินีนะ ฆ็อยเราะ มุสาฟิหีนะ วะลา มุตตะคิซี อัคดาน วะมัน ยักฟุรฺ บิลอีมานิ ฟะก็อด หะบิเฏาะ อะมะลุฮู วะฮุวะ ฟิลอาคิเราะติ มินัลคอสิรีน วันนี้สิ่งดีๆ ทั้งหลายได้ถูกอนุมัติแก่พวกเจ้าแล้ว และอาหาร (การเชือด) ของบรรดาผู้ที่ได้รับคัมภีร์ (ยิว-คริสต์) นั้นเป็นที่อนุมัติแก่พวกเจ้า และอาหารของพวกเจ้าก็เป็นที่อนุมัติแก่พวกเขา และ (อนุมัติให้แต่งงานกับ) บรรดาหญิงบริสุทธิ์ในหมู่ผู้ศรัทธา และบรรดาหญิงบริสุทธิ์ในหมู่ผู้ที่ได้รับคัมภีร์ก่อนหน้าพวกเจ้า เมื่อพวกเจ้าได้มอบมะฮัรของพวกนางแก่พวกนาง โดยที่พวกเจ้าเป็นผู้แต่งงาน (อย่างสุจริต) มิใช่เป็นผู้ทำซินา และมิใช่เป็นผู้ยึดเอา (หญิง) เป็นเมียลับ และผู้ใดปฏิเสธการศรัทธา (ต่อบทบัญญัติเหล่านี้) แน่นอนการงานของเขาก็ไร้ผล และในโลกหน้าเขาจะอยู่ในหมู่ผู้ขาดทุน

อาหารของชาวคัมภีร์ (5:5): “การเชือด (สัตว์) ของชาวยิวและคริสต์เป็นที่หะลาลแก่มุสลิม” — เป็นเรื่องที่มี อิจญ์มาอ์ เพราะพวกเขาเชือดโดยเปล่งนามอัลลอฮ์และเชื่อว่าการเชือดพลีให้อื่นจากอัลลอฮ์เป็นสิ่งต้องห้าม · (ต่างจากมุชริกและมะญูสีที่การเชือดของพวกเขาไม่หะลาล) · อาหารของมุสลิมก็หะลาลแก่พวกเขาเช่นกัน (การไปมาหาสู่/เลี้ยงอาหารระหว่างกันได้)

การแต่งงาน (5:5): อนุมัติให้ชายมุสลิมแต่งงานกับ:

1. หญิงบริสุทธิ์ (มุห์เศาะนาต) ในหมู่ผู้ศรัทธา (มุสลิม)
2. หญิงบริสุทธิ์ในหมู่ชาวคัมภีร์ (ยิว-คริสต์) — โดยมีเงื่อนไข: มอบ มะฮัร, เป็นการแต่งงานอย่างสุจริต มิใช่ซินาหรือมีเมียลับ (อัคดาน) · (บางเศาะหาบะฮ์เช่นอิบนุอุมัรไม่นิยมแต่งกับคริสต์เพราะถือเป็นชิรก์ที่กล่าวว่าพระเจ้าคืออีซา แต่ญุมฮูรถือว่าอนุมัติตามอายะฮ์นี้)

“วะมัน ยักฟุรฺ บิลอีมาน…” — ผู้ใดปฏิเสธการศรัทธา (ปฏิเสธบทบัญญัติของอัลลอฮ์) การงานของเขาไร้ผลและขาดทุนในโลกหน้า — เตือนว่าการยอมรับบทบัญญัติทั้งหมดของอัลลอฮ์เป็นส่วนหนึ่งของอีมาน