ซูเราะฮ์อัลมาอูน
الماعون
ส่วนที่ 1 อายะฮ์ 1–3 : ผู้ปฏิเสธการตอบแทน
107 · ซูเราะฮ์อัลมาอูน — อายะฮ์ 1–3
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
- أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ อะเราะอัยตัลละซี ยุกัซซิบุ บิดดีน เจ้าเห็นแล้วหรือ ผู้ที่ปฏิเสธการตอบแทน (วันแห่งการชำระ)?
- فَذَٰلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ ฟะซาลิกัลละซี ยะดุอฺอุลยะตีม นั่นแหละคือผู้ที่ผลักไสเด็กกำพร้าอย่างหยาบช้า
- وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ วะลา ยะหุฎฎุ อะลา เฏาะอามิลมิสกีน และไม่ส่งเสริมให้เลี้ยงอาหารแก่ผู้ยากไร้
“อะเราะอัยตัลละซี ยุกัซซิบุ บิดดีน” — โอ้มุหัมมัด เจ้าเห็นแล้วหรือ ผู้ที่ปฏิเสธ “อัดดีน” คือการฟื้นคืน การตอบแทน และการชำระบัญชี (วันกิยามะฮ์)? · แล้วทรงเผยลักษณะของคนเช่นนี้:
- “ฟะซาลิกัลละซี ยะดุอฺอุลยะตีม” — เขาคือผู้ที่ ผลักไสและกดขี่เด็กกำพร้า ไม่ให้สิทธิ์ ไม่เลี้ยงดู และไม่ทำดีต่อเขา
- “วะลา ยะหุฎฎุ อะลา เฏาะอามิลมิสกีน” — และ ไม่ส่งเสริม/ไม่กระตุ้นให้เลี้ยงอาหารแก่ผู้ยากไร้ (แม้ตัวเขาไม่เลี้ยง ก็ไม่ชักชวนผู้อื่นให้เลี้ยงด้วย) — เทียบ “หามิได้! แต่พวกเจ้าไม่ให้เกียรติเด็กกำพร้า และไม่ส่งเสริมกันในการให้อาหารแก่ผู้ยากไร้” (ซูเราะฮ์อัลฟัจร์ 89:17–18) · สะท้อนหัวใจที่แข็งกระด้างเพราะไม่เชื่อวันตอบแทน
ส่วนที่ 2 อายะฮ์ 4–7 : ความวิบัติแด่ผู้ละหมาดบางจำพวก
107 · ซูเราะฮ์อัลมาอูน — อายะฮ์ 4–7
- فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ ฟะวัยลุน ลิลมุศ็อลลีน ดังนั้นความวิบัติจงมีแด่ผู้ละหมาด
- الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ อัลละซีนะ ฮุม อัน เศาะลาติฮิม สาฮูน ที่พวกเขาเผลอเรอต่อการละหมาดของตน
- الَّذِينَ هُمْ يُرَاءُونَ อัลละซีนะ ฮุม ยุรออูน ผู้ซึ่งชอบโอ้อวด
- وَيَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ วะยัมนะอูนัลมาอูน และหวงห้ามสิ่งของเครื่องใช้เล็ก ๆ น้อย ๆ (อัลมาอูน)
“ฟะวัยลุน ลิลมุศ็อลลีน · อัลละซีนะ ฮุม อัน เศาะลาติฮิม สาฮูน” — ความวิบัติจงมีแด่ผู้ละหมาด ที่เผลอเรอ/ละเลย “ต่อ” การละหมาดของตน · อิบนุอับบาสว่าหมายถึง พวกมุนาฟิกที่ละหมาดในที่แจ้ง (ให้คนเห็น) แต่ไม่ละหมาดในที่ลับ · การ “ละเลยต่อละหมาด” ครอบคลุมหลายระดับ: ทิ้งละหมาดทั้งหมด (อิบนุอับบาส) หรือปล่อยให้เลยเวลา (มัสรูก อบูฎุฮา) หรือเลื่อนไปทำท้ายเวลาเป็นประจำ หรือทำไม่ครบรุก่นและเงื่อนไข หรือไม่มีความคุชูอ์ — ผู้ที่มีลักษณะใดก็รับส่วนของการตำหนินี้ตามส่วน
“อัลละซีนะ ฮุม ยุรออูน” — ผู้ซึ่ง โอ้อวด (ริยาอ์) ทำอิบาดะฮ์เพื่อให้คนเห็นและชื่นชม ไม่ใช่เพื่ออัลลอฮ์ ดังอายะฮ์ “และเมื่อพวกเขา (มุนาฟิก) ลุกขึ้นละหมาด พวกเขาก็ลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน โอ้อวดผู้คน” (ซูเราะฮ์อันนิสาอ์ 4:142)
“วะยัมนะอูนัลมาอูน” — และ หวงห้าม “อัลมาอูน” — คือคนเหล่านี้ไม่ทำดีต่อพระเจ้า และไม่ทำดีต่อสิ่งถูกสร้าง แม้แต่การให้ยืมสิ่งที่ใช้แล้วได้คืน · สะลัฟอธิบายสองนัยที่รวมกันได้:
- อะลี, อิบนุอุมัร, อัซซุฮ์รี, หะสัน, เกาะตาดะฮ์: หมายถึง ซะกาต (หวงไม่จ่ายสิทธิ์ของผู้ยากไร้)
- อิบนุมัสอูด, อิบนุอับบาส: หมายถึง ของใช้เล็ก ๆ ที่คนมักยืมกัน เช่น ถัง หม้อ ขวาน เข็ม ตะแกรง — «สิ่งที่ผู้คนใช้ร่วมกัน» ที่ปกติไม่หวง แต่คนเหล่านี้ยังหวง
- อิกริมะฮ์ รวมสองนัยไว้ว่า “ยอดของอัลมาอูนคือซะกาตทรัพย์ และขั้นต่ำสุดคือ (ของยืมอย่าง) ตะแกรง ถัง เข็ม” — มุหัมมัด บิน กะอบ์ว่าคือ “อัลมะอ์รูฟ (การทำดีทุกอย่าง)” ดังหะดิษ «ความดีทุกอย่างคือเศาะดะเกาะฮ์»
ต้นฉบับอาหรับ
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «تِلْكَ صَلَاةُ الْمُنَافِقِ، تِلْكَ صَلَاةُ الْمُنَافِقِ، تِلْكَ صَلَاةُ الْمُنَافِقِ، يَجْلِسُ يَرْقُبُ الشَّمْسَ، حَتَّى إِذَا كَانَتْ بَيْنَ قَرْنَيِ الشَّيْطَانِ قَامَ فَنَقَرَ أَرْبَعًا، لَا يَذْكُرُ اللَّهَ فِيهَا إِلَّا قَلِيلًا».
ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ กล่าวว่า «นั่นคือละหมาดของมุนาฟิก นั่นคือละหมาดของมุนาฟิก นั่นคือละหมาดของมุนาฟิก — เขา นั่งเฝ้าดูดวงอาทิตย์ จนเมื่อมันอยู่ระหว่างเขาสองข้างของชัยฏอน (ใกล้ตกจนหมดเวลาอัศร์) จึงลุกขึ้นจิก (ละหมาดอย่างรีบเร่ง) สี่ร็อกอะฮ์ ไม่รำลึกถึงอัลลอฮ์ในนั้นเว้นแต่เพียงเล็กน้อย»